Rozdział 1

Wracaj tu! Będziesz miała karę! Surową karę!- wołała moja matka Wybiegłam z domu. Biegłam czym siła w moich nogach. Biegłam nie mając pojęcia dokąd. Po prostu nie chciałam znać jej. Musiałam uciekać. Nieważne że jest noc. Nie ważne, że ktoś ostatnio mi grozi i śledzi. To wszystko nie ważne! Tracę siły w nogach, opadam. Klęczę w deszczu na pustej ulicy. Krzyczę. Nikt nie słyszy. Nie mam siły ja chcę po prostu umrzeć... Chwyciłam szkło znajdujące się w zasięgu mojej ręki. Pociągnęłam szkłem po mojej ręce. Syknęłam mimo to zrobiłam to jeszcze jakieś 5 razy. Odrzuciłam szkło i położyłam się na chodniku. Pozwoliłam krwi swobodnie spływać po mojej ręce. Byłam gotowa na śmierć.

Rankiem...

-Panie doktorze czy z nią wszystko dobrze?

-Straciła dużo krwi i przemarzła... ale mogą panowie ją odwiedzić.

Nagle ktoś wszedł do pokoju.

-Jak się czujesz?- zapytał wyskoki brunet

-Sorry musieliście się pomylić bo ja was nie znam – odpowiedziałam z bólem głowy

• To dzięki nam a właściwie jemu,Zaynowi- tu wkazał na bruneta z lekkim zarostem o brązowo miodowych oczach- jeszcze żyjesz.
  -Co to za życie?! 6 lat temu mój ojciec zginął, a dzisiaj mama zdradziła go z jakimś Robertem! Jaki to ma sens?! No jaki?! PYTAM SIĘ!

-Uspokuj się- powiedział jakiś chłopak w lokach

• Nie dotykaj mnie! JESTEM SPOKOJNA!
  Po chwili farbowany blondyn spojrzał swoimi niebieskimi oczami wprost w moje fioletowe oczy i powiedział
• Mogę Ci zadać pytanie.... a tak na przyszłość ostrzegam Cie ,moje pytania mogą być głupie
• Nie ma głupich pytań- powiedziałam
• Są tylko połowiczne odpowiedzi- dokończył chłopak Zayn.... jak dobrze pamiętam patrząc w okno.
• No więc dlatego to zrobiłaś?
• Mówiłam Chciałąm umrzeć
• Ale dlaczego?- nie dawał za wygrana
• Bo... bo matka zdradziła ojca... w sumie sama nie wiem. Po prostu chciałm umrzeć..
• KEVIN!- ktoś krzyknął
• Jaki Kevin?- zapytałąm zdezorientowana. Wszyscy się zaśmiali.
• Kevin- gołąb.... serio nie wiedziałaś tego?- zapytał chłopak który się jeszcze nie odzywał i przygryzł marchewkę.
• A właśnie przedstawmy się- powiedział chłopak o brązowych oczach.- Ja jestem Liam, to Zayn, Harry, Niall i nasz marchewkomaniak Louis
• Wcale nie!- krzyknął Louis
• Lou serio?- H....... Harry? Tak Harry pokazał na warzywo które trzymaj w ręce. Louis strzelił focha.
• A zabieramy Cię do nas- powiedział Liam
• Ale ja was nie znam!
• To poznasz- rzekł Zayn serdecznie się uśmiechając.

OCZAMI LOUISA

Jak ktoś może nie wiedzieć kto to Kevin?! I wcale nie jestem marchewkocholikiem ja po prostu je lubię.

-I tak z wami nie jadę

• Za późno już Ciebie wypisaliśmy i zabraliśmy odpowiedziałaność do twojej 18
• A wy ile macie 120?!- krzyknęła
• Nie 18- wskazkałem na Harrego- oni 19- wskazełem na resztę- i ja 20.
• Stary jesteś.- rzekła
• Nie jestem STARY, jestem BARDZO młody- powiedziłem z uśmieszkiem- jesteś na nas skazana jeszcze rok ;)
• UGH! Pięć tatuśków, lepiej trafić nie mogłam!
• Tylko jeden- szepnął jej Harry potajemnie wskazując na Liama, który to zauważył i skarcił go wzrokiem, Wybuchnęła śmiechem
• Widzisz nie jest tak źle- powiedziałem i mimowolnie przygryzłem marchewkę. Kolejny wybuch śmiechu

KILKA GODZIN PÓŹNIEJ, DOM CHŁOPAKÓW, OCZMI JESS

-Ji..- zaczął mówić Harry

-Jess- szybko poprawiłam

-Ja wole mówić Ji.. no więc Ji, umiesz gotować?- zapytał mnie odchodząc od kuchenki

-Jasne, jestem myszczynią rosołu – powiedziałam

-Rósółu? Co to rósół?

-Rosół to Polska zupa.

-Jesteś Polką?

-Moi rodzice nimi są . Ja urodziłam się tutaj w Londynie, ale w naszym domu często robiłam polskie dania np., pierogi, pomidorówkę..

-To super....a u nas mieszka jeszcze jedna dziewczyna...

-No to przynajmniej sama nie będę...

-Opowiedz nam coś o sobie plissss- powiedział Niall który wyrósł jak spod ziemi. Nagle zjawiła się reszta chłopaków.

• No więc... mam starszą siostrę Van, która się wyprowadziłą po śmierci taty, miała po mnie wrócić ale nigdy tego nie zrobiła...
• -Van...... od jakiego imienia to skrót?
• Vanessa- odpowiedziałam zdziwona pytaniem Nialla
• Moja dziewczyna ma tak na imię..- powiedział zamyślony Harry

16:00, oczami Vanessy

Szłam do mojego i chłopaków domu. Weszłam do domu, a tam na kanapie siedziała jakaś dziewczyna

-Cześć...- powiedziałam

Dziewczyna obróciła się, te oczy, nos, włosy,

-JESS?

-Van.. czemu nie przyszłaś?! Czemu? Obiecałaś! 6 ciężkich lat czekałam! 6 lat! Czemu??- zaczęła histerycznie płakać i krzyczeć za razem podeszłam do niej i powiedziałam

-ĆĆĆĆĆĆĆĆĆĆĆĆ, przepraszam ććććććććććććććććććć już przy tobie jestem ćććććććć

Uspokoiła się. Chłopcy patrzeli na nas. Chcieli się odezwać ale dałąm im znak że nie teraz.

• A.....ale Jess jak ty tu trafiłaś??

• Uciekłam z domu, pociełam się, położyłam na ulicy .. zasnęłąm chciałam umrzeć. Nic więcej nie pamiętam.
• Ale dlaczego? Jess dlaczego?
• Mama...... mama zdradziła ojca z jakimś Robertem..
• Ale Jess ojciec nie żyje od 6 lat.
• Ale nie powinna..... po prostu nie mogła.

- Ale Ness dlaczego uciekłaś?

Nie zdążyłam odpowiedzieć bo Jess już zaczęła

• Tata zginął. Mama ciągle na nas krzyczała jak dostałyśmy np. 4 że się nie uczymy, że to przez nas ojciec miał wypadek.
• Chciałam uciec. Miałam wszystkiego dosyć.- dopowiedziałam- szybko spakowałam walizkę oraz porozmawiałam z Jess
• Chciałam jechać z Tobą
• Ale to było niebezbieczne- dokończyłam i spojrzałąm na chłopaków. Niall miał oczy pełne łez. Harry nie był lepszy.
• Miałaś wrócić..
• Wróciłam. Ale Ciebie tam nie było. Przeprowadziliście się.
• To dlatego, że mama się bałą, że mnie jej zabierzesz...
• Miałam taki zamiar
• Ciągle mnie biła..... zaczęłam od czasu do czasu się ciąć, jak naprawdę mnie krzywdziłą … jak … jak..-
  tu wybuchła płaczem- jak.. pozwalała mnie g.. gwałcić facetom za pieniędze- ostatnie słowa szybko powiedziała – później nie pozwalałam im się dotykać..... rozbierać.... nie wpuszczałam ich do pokoju. Mama wpadała w histerię. Raz trafiłam do szpitała bo …. bo zrzuciła mnie ze schodów w blogu cioci. Z 3 piętra... co kawałek spadałam..... miałąm złąmaną nogę... teraz miała Roberta...... oni się zaczęli całować... ale usłyszaąm ich rozmowę „ Słuchaj dla mnie za darmo tak?” „Tak” „ To co za godzinkę nam, nie przeskadzaj”
  Wtedy wparowałam do kuchni. Powiedziałam, że jej nienawidzę i pobiegłąm . Padłam na chodnik... dalej już wiecie- zakończyła

Z PUNKTU WIDZENIA NIALLA

Matko!Tamci faceci krzywdzili Jess! Podeszłem do niej i przytuliłem.

• Niall nie płacz..- powiedziała kołysząc mnie. Dopiero teraz zrozumiałęm że płaczę. - Niall, ej spójrz na mnie- posłusznie podniosłem głowę.- Nic mi niejest. Nic mi nie zrobił
• Ale chciał- powiedziałem
• Ale nie zrobił- powtórzyła. O tarłem łzy i odkleiłem się od niej. Taka dzielna.... Zayn wpatrywał się w nią. Miał łzy w oczach. Ręce zaciśnięte w pięści. Tak opierał się o framugę drzwi
• Zayn..- powiedziała widząc jego postawę.
  Podszedł do niej. Przytulił ją i wyszetał jej coś do ucha.

Z PERSPEKTYWY JESS

• Zabiję gnojów. Zabiję. Obiecuję Ci to- wyszeptał
• Zayn, nie. Nie możesz zranić ich żon. Musisz być dzielny... dla mnie- powiedziałam
  -Dobrze nie zrobię tego ze względu, że mnie prosisz- znowu usłyszałam.
  Poczułąm zimno. Musiał się odemnie oderwać. Tak, już nie czuję jego mięśni.... tego ciepła.. tego zapachu...

Do końca dnia panowała cisza.

NO TO MAMY PIERWSZY ROZDZIAŁ. PROSZĘ O KOMENTARZE. UWAGI MIŁO WIDZINE